Jezelf tegenkomen en overwinnen

Afgelopen weekend heb ik meegedaan aan de Mergelheuvelland Tweedaagse (MH2D.nl). Een tweedaagse tourtocht waarvan ik de 120km op dag 2 heb gereden. Dit was een bijzondere aangelegenheid. Een van prachtige landschappen, goed weer en gezelligheid..! Maar ook een van afzien, pijn lijden, je afvragen waarom en doorzetten… En dat laatste, net dat laatste is wat je soms nodig hebt om tot grootse dingen voor jezelf te komen.

Ik begon dit tochie met het idee: we fixen het wel, we hebben vaker gefietst en ikzelf had notabene twee weken geleden nog de Zuid-Limburgse pukkeltjes bedwongen met Body-Fit. Dus, WIE DOET ME WAT? Nou… dat bleek anders :). Ik kwam met een hele lichte spierpijn naar Limburg die er na 20km wel uit was, maar Stephan had er iets meer last van en had er de volle 130km last van (ja, 130…. we navigeerden niet zo best :)). Daarbij was het weer wel prima, maar om te sporten had het wel wat impact. We gingen van koud naar warm en alles wat daar tussen zat, wat het aanzienlijk zwaarder maakte…. Een redelijke aanslag op het lijf. Verder, en dat is voor mij wel deprimerend in een toertocht: kwamen we steeds meer achterop bij de meute. We hebben er een mooie tocht van gemaakt voor ons tweeën, maar onderweg wel 3 keer minstens 3 kwartier gepakt voor een bakkie koffie of een lunch. Wat maakt dat je uiteindelijk het samen doet (samen is alsnog veel beter dan alleen), maar wat toch maakt dat het heftig is en de laatste 20km hebben we dan ook mekkerend tegen elkaar afgelegd. We waren gesloopt… Je zou zeggen: kut ervaring, niet meer doen. Klaar… Maar toch, maar toch, deze tocht had voor mij hele grote lichtpunten die me mega motiveren!!
Ik heb tijdens deze tour voor mezelf toch enkele mega mijlpalen bereikt:
1. Het beklimmen van de Doodeman (tegen de 18% stijging op het hoogtepunt)
2. Het beklimmen van meer hellingen met minimaal 14% als piek.
3. NIET afstappen tijdens een klim
4. En telkens bewust actief herstellen tijdens een afdaling of een vlak stuk.
Punt 4 was voor mij iets wat ik altijd onbewust al deed, maar nu heb ik het eens bewuster opgepakt. En dat scheelt… Je hebt net even dat extra beetje puf onderweg en dat is iets wat je absoluut nodig hebt op de langere duur. Een goede training en een bevestiging van de goede weg die ik ingeslagen ben. Maar, niet de belangrijkste bewuste nieuwe ervaring van deze tocht. Dat waren de andere drie. Die je eigenlijk gezamenlijk op nummer 1 zou kunnen zetten.
Klimmen is iets wat ik prachtig vindt, maar wat verdomde zwaar is met wat gewicht. De eerste klimervaringen deed ik op met een kilootje of 120 aan lichaamsgewicht wat maakt dat je traag naar boven gaat, je hartslag continue op de 100% zit en je continue voorbij gefietst wordt. Nou heb ik niet zoveel moeite met het feit dat anderen sneller zijn, maar dat het traag gaat en je niks over hebt…. Dat gaat toch op een gegeven moment knagen. Bovendien verzuur je als een idioot en op een gegeven moment kun je gewoon niet meer. Dat is wat overgewicht met je doet in sport situaties, maar onbewust doet het dat ook met je in het normale leven. Ik voelde me vroeger veel minder vergeleken met nu en ik word nog elke dag fitter, doordat je simpelweg lichter bent en je hele hebben en houden veel minder moeite hoeft te doen om je de dag door te helpen. 
Ik had dit jaar meerdere situaties, waarbij ik een klimmetje ging maken, maar op een gegeven moment gewoon niet meer kon:
1. Amstel Gold Race 150km (met rond de 112 kilo aan gewicht), na 100km draaide die verdomde Kruisberg me de nek om en kreeg ik met het zuur tot aan de oksels de wielen niet meer rond bij alles waarbij het steiler was dan 6 a 7%.
2. De Col de la Croix de Fer (met rond de 108 kilo aan gewicht), na 10km kwam het afdalinkje en daarna een muur. Ik had teveel moeten geven in de eerste kilometers en kon gewoon niet meer. Omdat ik teveel energie moest leveren om mezelf naar boven te werken en ik echt niet goed genoeg getraind was.
Deze ervaringen hebben me uiteindelijk gebracht bij een gedoseerde afstapklim 🙂 van de Alpe D’Huez: genieten ipv afzien. En voor de Croix de Fer heb ik wel succesvol de Col D’Ornon beklommen. Die heb ik absoluut te danken aan Yvonne, door de belofte dat ik bij haar zou blijven bleef mijn tempo en hartslag laag. Daardoor heb ik een gedoseerde klim kunnen maken en dat is ook wel heul belangrijk! Vink, weer een les.
Maar nu dan de overwinning van afgelopen zondag: ik heb verdikkeme alles in een redelijk tempo geklommen en al die ervaringen herschreven (onder enorme stimulans van Stephan) en alle pijn doorstaan die komt bij een klimmetje na een x aantal kilometer die rete stijl lijkt. Verdult, ik KAN het. Met een lager gewicht, een dosis doorzettingsvermogen en het accepteren van tijdelijke pijn kan ook IK zo’n lelijk heuveltje als de Doodeman op en al die anderen. Zelfs nadat je eigenlijk helemaal gesloopt bent. Wat hier voor mij belangrijk is, is het feit dat ik al die ervaringen in de Alpen, Limburg, Tecklenburg, etc. allemaal kan doen vergeten doordat ik er voor kies om te trainen en doordat ik een steeds gezonder gewicht bereik. Een enorme mentale overwinning op mezelf en een mega stimulans. Het geeft erg veel vertrouwen naar volgend jaar toe en bevestigd dat ik dit jaar stappen heb gezet, die ik eerder niet voor mogelijk hield. Over wat dat eerder inhoudt zal ik in een volgende post eens uit de doeken doen… 
Voor de freaks onder ons, ik hou alles bij waar dat kan, de rit van afgelopen zondag: http://connect.garmin.com/activity/379795521

One thought on “Jezelf tegenkomen en overwinnen

  1. Je hebt het goed gedaan! Je hebt doorgezet en niet de weg van de minste weerstand bewandeld, < 120 km.Top. We zien elkaar nog wel een keer onderweg!

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: