Nobody said it was easy…

Ik heb nooit gezegd dat het een eitje zou zijn om doelen te bereiken, moeilijk is het niet, een uitdaging wel. De uitdaging zit ‘m met name in mezelf. Dat is me gisteren, na 1 a 2 maanden sluimeren eindelijk écht duidelijk geworden :-). Echt duidelijk omdat het iets is wat al tijden sluimerde in mijn onderbewuste, maar er even uit getrokken moest worden om het licht te zien.


De afgelopen tijd kwakkel ik erg met mijn gewicht, het schommelt tussen de 82,5 en 85. Een groot deel daarvan is vochtbalans (de ene keer moet ik veel naar het toilet, en dan weer dagen weinig …. terwijl ik genoeg blijf drinken). Die vochtbalans is direct te relateren aan hetgeen ik eet…. En daar zit de crux. Ik heb al een tijdje dat ik tijdens het fietsen geen honger heb, voldoende eet en gebalanceerd eet. Dat was één van de dingen die ik uit wilde zoeken voor oa. de Arlberg Giro, maar in het algemeen voor alle tochten die ik fiets. Nou, dat is wel gelukt… Maar, de uitdaging blijkt weer eens heel ergens anders te liggen. Namelijk de periodes dat ik niet op de fiets zit…. Maar op het werk :-).

Ik dacht het prima af te kunnen met een ontbijt (en soms, om de trein te halen….. skip ik dat wel eens), een zak appels op mijn bureau, een salade als lunch en dan avondeten. Maar wat blijkt: elke dag futloos aan het eind van de dag, honger en kwetsbaar. Zeer kwetsbaar. En doordat ik zo futloos was bleek werkelijk geen automaat veilig voor me, en geen winkel een safe place. Potdomme… 🙁 Dus…. Gisteren op de weegschaal bleek dat ook, hoewel ik me qua lichaamswaarde werkelijk nergens voor hoef te schamen (85kg, 16,4% vet, metabolische leeftijd 24, laag visceraal vet, enzoveurts…), is het het perfectionistje in mij en mijn commitment aan mezelf dat er een ongelovelijke baggeravond van maakte. En dat terwijl er diverse redenen waren, om er een feestavond van te maken…. Goedzo Minze, je bent nog mens. Ook jij kan er even de balen van hebben :-).

Doordat ik dus te weinig eet, vreet ik die dingen waar ik toch liever niet voor kies… En die als bijwerking hebben dat het geen langdurig voedzaam gelukkig effect heeft, maar in een deceptie eindigt… En als bonus zorgt dat je lichaam redelijk in onbalans raakt (werkelijk, de schommelingen in gewicht zijn hilarisch bij me). De oplossing is vrij simpel: goed ontbijten, goed lunchen, goed avondeten, tussendoor af en toe een appeltje, nootje, gedroogd fruitje, etc. Komt goed!

Ik ben met dit alles al goed bijgestaan door de lieve mensen om me heen en gisteren, ondanks mijn chagrijn, heb ik een overdosis tips gekregen die ik normaal ook aan anderen geef :). Ik heb me even laten volstouwen met liefde, bemoedigende woorden, verzachtende omstandigheden, etc. En het leuke is: vandaag kreeg ik een lief lunchpakket mee: “omdat ik je wil laten zien wat een goede lunch is”. Werkelijk, Yvonne is goud waard! Net als de Daniella, Stephan en Tanja.

Nu fit met het volgende credo de Alpen in: “Na het afvallen ga je écht voor je lijf zorgen!” BAM!

Wat ik nu weer geleerd heb?
– Ik mag ook nemen 🙂 en hoef niet alleen maar te geven :-).

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: