Dag 2: Bludenz – Bielerhohe en …. ?

Dag 2 beloofde weertechnisch de minste dag te worden, maar…. we doen het er voor!


Vandaag stond de klim naar de Bielerhohe op het programma, een werkelijk prachtige en pittige klim! We begonnen in Bludenz en hebben eerst zo’n 32km vals plat gefietst (van 580m naar 1050m) alvorens de zware 13 kilometers daarna kwamen, met maar liefst 30 haarspeldbochten naar 2032m.
Het vals plat hebben we vanwege de veiligheid, maar niet over de doorgaande weg gedaan. Dus dit is niet helemaal volgens de route van zaterdag… Maar… het alternatief was een verbluffend mooi fietspad langs een vrij ruwe beek. Werkelijk prachtig! We voelden de benen gewoon niet, zo verzachtend werkte dat. Naarmate het vals plat vorderde, namen de percentages ook wat toe en dit beloofde wat voor de laatste 13km.

Eenmaal bij het tolpoortje (de Bielerhohe is een tolweg voor gemotoriseerd verkeer) hadden we gelijk een muur voor ons. Dit werd dus duidelijk ieder voor zich en tot ziens als we boven zijn. Het weer zag er wat dreigend uit, dus vooraf duidelijk afgesproken: “als het echt vervelend wordt en we keren om, dan wachten we daar onder dat afdakje en berichten we elkaar even…”. Een geruststellende gedachte voor een klim en ieder ging zijn eigen weg naar boven. De eerste 6 kilometers hakten er aardig in met een gemiddelde van meer dan 9%, daarna werd de klim onregelmatig, maar te doen. Hier en daar een uitschieter boven de 10%, maar dan weer een vlak stukje… Maar, wel genoeg om je gewoon pijn te doen en vooral rustig te blijven en je niet leeg te fietsen. Onderwijl werd je getrakteerd op vergezichten die werkelijk verbluffend zijn. Op internet zie je wel eens foto’s van vele bochten naar boven of naar beneden en dan kriebelen de benen al… Nou, als je dat op de fiets ziet is dat gewoon ronduit kicken en onbeschrijfelijk. En… vergeet je de verzurende benen en alles wat je nog meer voelt.
Het weer tijdens de klim was bijzonder, helder, regen, dichte wolken, dan weer open en verder kunnen kijken… Een niet te beschrijven strijd met de elementen..! Maar… nooit onveilig. Dus iedereen klom naar de top!

Eenmaal op de top: apfelstrudel en cola.

Vervolgens wilde Tjerk graag de ronde afmaken tot het huisje, ik had hier ook wel enigszins de benen voor en Stephan en Daniella vonden de gedachte van naar de auto rijden wel een goede. Zo geschiedde… Tjerk en ik dalen naar Pians. Daniella en Stephan naar de auto’s. Daniella en Stephan hebben hun heldendaden verricht in de regendruppels. Wij de onze in de wind.

De afdaling naar Pians is een echte bijtrapper en met tegenwind een sloper. Normaal hoef je niet zo hard te werken, nu mochten we keihard werken om rond de 35 te rijden… Dat heeft weinig met verkennen te maken, maar is wel lekker :-). Hier en daar zat er ook nog een afdaling die steeg in, dus al met al, iets om niet te licht over te denken in de rit zaterdag. Het is trouwens ronduit kicken om met 60/70 door een tunnel te denderen…. (of het verstandig is…. das een tweede!).

Eenmaal in Pians draaiden we linksaf en deden we de klim naar St. Jacob nog even… Hoewel het anders voelde dan maandag hebben we hard doorgefietst, heb ik dankbaar in Tjerk z’n wiel gehangen en waren we uiteindelijk ook nog eerder dan Daniella en Stephan weer terug (want… die mochten nog een kilometer of 50 met de auto… en wij hebben maar 17km meer gefietst).

Al met al een hele mooie dag, waarbij ik blij ben dat we de afdaling van de Giro naar Pians al gedaan hebben, want nu kunnen we de route van donderdag herzien. De klim is namelijk te zwaar voor een voorbereiding zo kort voor de ronde zelf en dan met die daling erbij…. Dus gaat er een auto naar de top met 3 fietsen, rijdt er 1 persoon en fietsen er 3. En… nu haal ik zaterdag ook, want anders zou Daniella me na donderdag ter plekke de nek omdraaien ;-).

De rit: Strava en Garmin Connect

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: