Arlberg Giro 2014: de dag dat alles samen kwam

Zo, een week later… Laat ik het maar eens opschrijven, want het was memorabel, mooi, fantastisch.

Ruim een jaar geleden waren de plannen gevormd: Arlberg Giro is het doel, afvallen noodzakelijk, trainen keihard nodig en uitfietsen hoogst twijfelachtig. De plannen werden ingevuld en vanaf eind augustus 2013 uitgevoerd. Afvallen vanaf een ruime 108 kilo (nadat ik ooit 125 had gewogen en zwaarder was geweest, dus al 17 kilo kwijt was…) richting de 80, gerichte krachttraining in de winter, krachttraining voor behoud in het fietsseizoen en kilometers draaien. Onder de bezielende leiding van Daniella Beune.

In januari heb ik een USMO gedaan bij TopSupport en woog ik al 90 kilo. Er was geen bezwaar om mee te doen met een cyclo en het advies was om veel D1/D2 trainingen te doen om een goede conditie op te bouwen. Zo gezegd, zo gedaan…

Naar het moment toewerkende heb ik ruim 5000km gefietst, veel krachttraining gedaan, maar bovenal genoten van elk moment in mijn nieuwe leven. De reis naar de Arlberg toe was alles waard. En toen kwam de 2e augustus met een gewicht van ongeveer 83 kilo…

’s Morgens vroeg op, pannenkoeken naar binnen en naar de start. Om 7:15 klonk het startschot voor de hazen, om ongeveer 7:25 klonk ons startschot :-). Bij de start allemaal strakke koppies, laatste checks aan de fiets, partners die nog een laatste knuffeltje geven, die laatste banaan nog even bijstapelen… Van dat soort dingen. Ik voelde aan de start geen spanning meer, die had ik al gevoeld in de louzy nacht ervoor… Ik sliep weer eens matig, door de extreme zin er in en toch wel een beetje spanning… Ik stap dan altijd op de fiets en binnen een seconde is het weg, paf poem. Werkt ook zo met stress bij mij… Bijzonder :-). Anyways, relaxed aan de start met een glimlach en een beetje ouwehoerend over de kuiten, ongeschoren bennen, fietsen, smerige fietsen en lelijke fietsen… Van dat soort dingen.

Na het startschot ging het eerst knalhard door het centrum van St. Anton. Tegen de 40 licht dalen, uit het centrum een scherpe bocht naar rechts en gelijk maar in de klimmodus. Na ongeveer 3km ging Tjerk maar zijn eigen gang, ging ik ook mijn eigen gang en bleven Daniella en Stephan achter. Ze zouden de tocht samen rijden en hebben enorm veel lol gehad. Tjerk en ik gingen voor onze eigen piek en voor leegrijden.
De eerste klim was die naar de top van de Arlbergpas. Een klim van pak em beet 8km, met een soepele aanloop van <8%, een stevig middenstuk van ongeveer 6km van 8-12% en daarna nog een soepel stukje en een laatste venijnige knik… Kortom, volop lol. Ik had vooraf besloten dat werkelijk alles me gestolen kon worden bij het klimmen; ik moest en zou mijn eigen tempo fietsen. En dat blijkt… best lastig :-). Uiteindelijk ging het me goed af, mensen die je laten staan of mensen die je zelf laat staan went snel en eenmaal gewend fiets ik mijn eigen tempo. De klim heb ik zonder noemenswaardige problemen, keurig rond het omslagpunt gefietst en ik was snel boven.

Na de klim kwam een werkelijk fantastische afdaling. Man o man, wat kon je daar de fiets lekker laten lopen… Na de eerste steile kilometers, kwam het groepjes formeren om ramsnel verder te dalen, maar wel op de spaarstand. Koersen op z’n puurst als je het mij vraagt. Ieder voor zich en God voor ons allen… Prachtig! Ik had een groepje waar ik heerlijk in zat, niet op mijn max fietsen, maar er wel tegen aan en in een moordend tempo. Na de afdaling lag mijn gemiddelde snelheid boven de 30km/u…. Ik geloofde mijn ogen niet. Bij de afdaling heb ik geen meter kopwerk hoeven doen, prima uitgedokterd dus :-).

Eenmaal in Bludenz kwam de lange klim met het lange vals plat naar de Bielerhohe. Ik dacht bij mezelf, als ik met 20km/u naar de voet rij, dan met 10km/u naar de top en er rond 12:15 ben… Dan is het dikke prima. Nou, dat ging iets anders…
Het peloton bleef bijeen en er werd netjes doorgetrokken, aan de voet van de Bielerhohe stond mijn tellertje ergens rond de 29 gemiddeld…. Ik ben dus veel harder naar die voet gereden, dan dat ik van te voren had ingeschat. Bij mijzelf zijn er in die kilometers geen noemenswaardige problemen geweest, ik voelde me super en dat bleef zo, hartslagje in orde, eten en drinken prima, kortom super. Echter er stuiterde wel iemand voor me onderuit in het peloton…. Daar schrok ik niet zo van, maar het was voor mij wel reden om in de kop van het peloton te gaan fietsen en het risico te nemen dat ik ook wat kopwerk mocht gaan doen. In de hele klim heeft dit niet gehoeven. 🙂

Eenmaal op de echte klink naar de Bielerhohe was het een groot feest om te klimmen. Ik had nog nooit een dergelijke klim gemaakt na al ruim 70km fietsen, dus ik was vooraf wel enigszins gespannen hierover…. Maar dan merk je wat kilometervreten en training brengt: een moeiteloze klim in eigen tempo zonder verzaken. Ik heb heel wat mensen in mogen halen tijdens de klim en ben zelf maar weinig ingehaald. De kaarten waren geschud: snelle jongens waren al ver vooruit, mensen met vergelijkbaar niveau zaten waar ik zat, etc. Ik heb heerlijk geklommen en de steile helling (hij komt behalve in de haarspeltjes niet vaak onder de 9-10%) keurig bedwongen. Na de 13km naar de top voelde ik me super en besloot ik dat ik daar even een drankje zou pakken van de organisatie bij het aantrekken van mijn jasje. Zo gezegd, zo gedaan… 5 minuten later fietste ik alweer en was het iets over elven.

Toen de 45km lange afdaling naar Pians… Een echte bijtrapper. In de voorbereiding was ik hier aardig  kapot gegaan door een stevige wind… Dus ik had hier maar 1 plan: een peloton. En die vond ik weer na een x aantal kilometers. Mooi tempo, grote groep en ik redelijk voorin. We hebben de afdaling met een gemiddelde boven de 40 geslecht…. En ik heb in de allerlaatste kilometer pas kopwerk hoeven doen. Daar was ik dolgelukkig mee :-). De wind was overigens minder dan eerder in de week en daardoor kon ik op de spaarstand naar de laatste klim toe dalen. GEWELDIG!

Eenmaal in Pians wilde ik even stoppen, maar ik remde te laat waardoor de verzorgingspost me al te ver lopen was… Dus fietste ik maar door: water en eten genoeg nog bij me. 5 minuten later kon ik alsnog stoppen om even een struikje op te zoeken voor een plasje…. Kan gebeuren :-). Door dat gepruts leek het echter wel een lang en eenzaam eind naar St. Anton te worden, het groepje waar ik in zat was uit elkaar gevallen en er was niemand om me heen met een vergelijkbaar tempo. En dat was op het vals plat met steile stukjes wel gewenst. Maar goed, shut up legs, fietsen!

Het hele stuk verteerde ik prima, totdat ik werd ingehaald door een bekend achterwerk…. Hoera, een stel dat mijn tempo fietste waar ik bij aan kon pikken. Nadat we weer van elkaar wisten dat we bij elkaar waren, gingen we met respect voor elkaars wiel koersend naar de finish en vormde zich achter ons wederom een peloton. Een paar kilometer voor St. Anton bleek ik nog wat over te hebben op een stuk dat echt mijn domein is, 1 tot 3% stijging, en gingen we apart van elkaar verder… Maar wat was ik blij dat ik niet de volle 25km alleen zat, maar slechts de helft.
St. Anton inrijdend keek ik weer op mijn klokje, het was iets na 1 uur….. Terwijl ik de dag ervoor bedacht had: 12:15 op de Bielerhohe zou mooi zijn… Nu was ik bij de finish om 13:15. Freaking bizar.

De finish was bijzonder: iedereen werd onthaald als tourwinnaar en het was bijzonder goed geregeld met eten, drinken, etc. Eenmaal iets meer terug op aarde na de inspanning en gewend aan het gevoel van euforie heb ik even wat gedronken en gegeten en Yvonne gebeld. En toen brak ik…. Het was het meest enerverende telefoongesprek ooit, ik kon niks meer zeggen en alleen maar hakkelen, maar het was wel het meest veelzeggende gesprek ooit. Alles, maar dan ook echt alles, kwam weer voorbij. En nog meer… En dat gebeurde na het telefoontje nog wel een paar keer…

En bij thuiskomst heb je dan dit en schiet je weer wat vol, thanks schat:

Na het finishen was het wachten op Tjerk, Daniella en Stephan. Tjerk bleek pech onderweg gehad te hebben en Daniella en Stephan hebben genoten van de tocht en echt goed gebalanceerd gefietst. Iedereen had een mooie dag en een mooi resultaat. Trots op ons allemaal :-).

Goed, dan nu de resultaten maar….:
Volgens de officiĂ«le timing heb ik het volgende gepresteerd: 25,61km/u op een 744e plek.
Volgens mijn Garmin heb ik het volgende gepresteerd (pure fietstijd): 26,3km/u
En Strava: 26,3km/u

Ik heb er 5:46:46,6 over gedaan… Ik had dit werkelijk nooit verwacht. Een jaar geleden was finishen binnen de tijd (16:30) het doel, nu stond ik er rond 13:15 met een bizarre tijd.

Ik ben trotser dan trots!

Nu een week later is het wat geland, het is gaaf om te doen en voor mij is een cyclo het ultieme wielrennen. Niet het drukke en slechte rijden van een toertocht, maar focus en passie bij iedereen die meefietst. Zo heb ik het althans ervaren en zo matig ervaar ik toertochten (fietstechnisch gezien, qua omgeving en route absoluut niet). Toertochten zijn mooi, maar daar ga ik liever zonder verwachtingen heen om te genieten. Een cyclo, dat is het summum voor mij. Wielrennen in zijn puurste vorm. Op naar de Marmotte volgend jaar… Dan maar gelijk voor de grootste gaan.

Pieken was voor mij iets wat ik niet dacht te kunnen, nu heb ik het gedaan… Wat zou er nog meer in zitten?

To be continued…

2 thoughts on “Arlberg Giro 2014: de dag dat alles samen kwam

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: