De begrepen fietser

Ik heb mij het afgelopen jaar wel eens onbegrepen gevoeld. Waarom fiets je zoveel? Nu is het wel genoeg toch? Zou je dat nou wel doen? Hoe kan je dit leuk vinden? Niet te licht worden he?
Nu een poosje verder kan ik voor mezelf wel stellen dat de antwoorden klip en klaar zijn: op de fiets voel ik mij het allerbeste, het geeft me weerbaarheid voor hetgeen verder op mijn pad komt en elke seconde in onze prachtige wereld is een seconde om te koesteren. Daar word je blij van :-).

Wat echter interessant is, is wat de vragen eerst met me deden en wat ze nu met me doen… Eerst maakten de vragen me onzeker, had ik toch nog iets van bevestiging nodig, was ik niet zo weerbaar tegen de wereld die me liever niet mezelf laat zijn. Maar wat ik nu ervaar in het kwadraat is dat je bij het bereiken van doelen eigenlijk alleen maar op jezelf kan focussen. De enige die wat kan bereiken voor jou ben jezelf. Dus, waarom zou ik de bevestiging nodig hebben? Topsport (zo zie ik het) is keihard en vraagt om pure focus op jezelf. Je hebt geen eens de tijd om met anderen bezig te zijn. Het klinkt misschien wat rancuneus, maar het brengt je eigenlijk best veel.

In mijn leven valt het me erg op hoeveel ik eigenlijk bezig ben met anderen en wat ik vind van anderen en wat zij eigenlijk van mij zouden vinden. Maar waarom zou je dat eigenlijk doen? Wat brengt het je? Toen ik meer en meer over mezelf leerde en op reis ging met mezelf kwam ik er meer en meer achter hoe ontzettend inefficient het is wanneer je altijd maar bezig bent met wat anderen van je vinden, want het haalt je weg van jezelf… Het zorgt voor druk, stress en een altijd maar onvoldaan gevoel. Het is nooit genoeg of goed.

Gelukkig wordt het nu met rasse schreden minder en daarmee word ik veel effectiever. Voor mezelf en voor anderen. Een mooi leerproces. Het moeilijkste vind ik in dit geheel nog wel het mezelf de moeite waard vinden… Want is dat wel echt zo? Mag ik mezelf wel op 1 zetten? Mag het echt? Het doet me goed dat die gedachten vaak snel weer in een bakje gestopt kunnen worden wanneer ik bedenk hoe waardevol mijn relaties zijn, nadat ik op pad ben gegaan. Hoeveel geluk ik ervaar wanneer ik een enorm end op de fiets weg ben… Of wanneer ik weer aan het zenden ben geweest en daarmee iemand op reis heb zien gaan… Echt, op zoek zijn naar je ware essentie is fantastisch!

Fiets je een keer mee? Gaan we op zoek… want ik hoef als fietser niet begrepen te worden, maar begrijp wel waarom ik fiets.

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: