Hartje…

Leg mij eens uit hartje…
…waarom je me vroeger met vervoering naar Indurain liet kijken?
…waarom je me in de kreukels liet zien hoe Boogie op La Plagne zegevierde?
…waarom je me liet genieten van de koffiemolen van Armstrong?
…waarom je me laat zien dat een sprinttrein pure kunst is?
…waarom je me de onmogelijke uitspraak liet doen om ooit een berg op te fietsen?
…en waarom je me nu vertelt hoe ik moet trainen?

Leg mij eens uit verstand…
…waarom ik bij Indurain aan doping denk?
…waarom ik bij Boogie aan doping denk?
…waarom ik bij Armstrong aan doping denk?
…waarom ik dat bij een sprint niet heb? 🙂
…waarom jij me zo ver bij die berg vandaan hield ooit?
…waarom jij altijd de barrière voor het hart vormt?

Gisteren had het verstand de neiging om de fiets keihard de sloot in te donderen, omdat ik na een half uur helemaal naar de kloten in de remmen moest knijpen… Het hart zei…: het is goed, peddel een rustig ommetje naar huis, toe maar.

Achteraf bleek het hart mij de beste rit van de week te bezorgen: warm fietsen, 30 min anaeroob, 45min D1, thuis. En thuis zat de liefste vrouw van de wereld die weer blij was 🙂

Vanochtend dacht ik ook nog even aan de training van afgelopen woensdag waar ik heel lekker zat te keuvelen met F. Iets met: op de fiets neemt het gevoel het over, daaromheen is alles onder controle. Bleek dus weer eens te kloppen…

Laat de Marmotte maar komen, het verstand zegt Goud, het hart zegt: je hebt geen idee… maar het komt goed. Ik volg het hart maar, daarmee ben ik sowieso de winnaar. En dan weet ik ook wel dat ik er op z’n minst idioot dicht bij kom…

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: