Geduld

Ik word best wel getraind in geduld op het moment. Iets wat ik normaal al had, maar nu toch wel in extremis op de proef gesteld wordt. Het liefste zou ik morgen net als Yvonne gaan fietsen in de Dolomieten en met haar op vakantie zijn, de eerlijkheid gebied me echter te zeggen dat de kleine stapjes die ik nu zet al genoeg vergen.

Vandaag ben ik even op pad geweest met Rianne, naar haar familie toe. Het was gezellig druk. Daarna nog even gewandeld… San Sebastian gevolgd… Een onbekende oven met wat moeite succesvol bediend (bedenk wel dat ik afgelopen week een gebakken ei nog niet Minze-stijl kon laten slagen) en daarna nog een ritje gefietst van 11km. Dat zijn allemaal kleine verbeteringen qua duur, belasting van het hoofd of qua dingen die ik in huis kan. Top dus!

In de tussentijd voelde ik me dan weer even moe en dat deed me vandaag wel realiseren dat het nog wel even duurt. Geduld dus… Vervolgens wat de thuis-internet-dokter spelen is ook niet echt bevorderlijk. Dus dat doen we niet meer. Het helpt helemaal niet, je gaat er alleen maar van piekeren en dat bevorderd helemaal niks.

Bovenstaande is zo’n beetje de continue tweestrijd waar ik in zit: stap voor stap en twijfel. Gelukkig leer ik inmiddels ook steeds beter die twijfel te uiten en dat maakt sterk om de stapjes te blijven zetten. Echt sterk. Kwetsbaarheid is mooi.

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: