Kleine stapjes worden grote stapjes

Vandaag heb ik weer wat kleine stapjes gezet in het herstel. Namelijk 5 extra minuten op de spinning fiets en… jawel, wat extra intensiteit. Daarnaast heb ik weer wat meer gezeten, maar gaf het lijf ook wel aan: ga maar weer even liggen.

Ik merk dat het lijf kleine stapjes elke dag vooruit maakt. Het hoofd doet dat ook. En samen wordt dat weer een mooi orkest, uiteindelijk. Ik ben nu ook met de dynaband aan de slag om gericht nek en schouders te trainen. Alles voor een pijnvrije nek en schouders! En dat is nog wel een weg die ik te gaan heb….. Maar ik merk vooruitgang, elke dag weer een beetje. Qua fietsen zet ik ook wat stapjes. En ook qua denken zet ik stapjes. Fijn.

Ik merk wel dat de algehele belastbaarheid nog laag is. Alles moet 1 voor 1 en het is vermoeiend, maar de belastbaarheid gaat stap voor stap vooruit. Ook slaap ik steeds beter en is het dag/nacht ritme iets wat vooruit gaat. Yvonne zei vandaag dat het kleine stapjes zijn elke keer, maar al die kleine stapjes gaan volgens velen zo hard, dat het weer bijzonder is wat een fit lijf kan. Ik kan het iedereen aanraden om in elk geval fit te zijn, het leven is er wel wat makkelijker door…. Ook in je revalidatie (gok ik?).

Ik ben benieuwd waar dit eindigt… In het begin kreeg ik gelijk 3-6 maanden te horen. Ik heb nog wel een weg te gaan, maar ik hoop toch wel dat ik eerder bij de 3 zit dan de 6. Aan de andere kant, moet ik het ook gewoon niet forceren en krijg ik de zwaarste dobber nog te verwerken. Het spiegologische werk. Dat is nu natuurlijk ook ongoing, maar ik ga er toch wat mee aan de slag met professionals… Ik ben benieuwd.

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: