Leiden in lijden

Pfff, ik voelde me weer eens alsof ik door een vrachtwagen overreden was vandaag. En daar ken ik dan over klagen weejewel. Van dat gezeik en gemuts… en waarom? Omdat die fysiotherapeut weer bezig is geweest.

Yvonne was er vandaag eens bij. Dat vond ik dan best wel spannend, want tja, waarom eigenlijk? Omdat ik mezelf een sissy vind met dry needling. Dus dat zei ik dan ook, met het nodige gemopper want ik vind het ook elke keer wel wat spannend weer. De prikangst komt wat naar boven, wat doen de spieren, hoe voelt het nu weer etc. En dat alles met de wetenschap dat het goed voor me werkt en het herstel er ook mee versneld wordt. Ik maak het mezelf niet makkelijk.

Goed, de behandeling zelf dan… Dat duurde weer lang, schouders, nek, bovenbenen, alles werd geinspecteerd en behandeld waar nodig en na afloop liep ik weer als een semi-geoliede machine naar buiten. Weer een stapje verder. En met een extra wetenschap na de gebruikelijke evaluatie: ik blijk enerzijds een vrij intensieve behandeling te hebben de afgelopen periode wat al uitzonderlijk is… en anderzijds ook nog veel aan te kunnen qua behandeling tov. vele anderen. En dan ook nog best wel niet te schreeuwen, tieren of wat dan ook, maar het gewoon te ondergaan. Met hier en daar wat rare geluidsproductie.

De helende behandeling en woorden sterkten mij wel in de rest van de dag, ik nam de paracetamol nu eens wel en ging maar pitten. Ik voelde me alsnog als door een fysio overreden, maar wist dat ik van abnormaal ver kom en ook abnormaal aangepakt wordt en het met de mentaliteit “revalidatie is topsport” toch maar doe. Toch weer een opsteker. Maandag mag ik weer…

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: