Van een actief leven naar herstellen

Vandaag was een dag van weinig doen weer, gek he, maar wel weer met het nodige leeswerk. Gelukkig lukt dat goed. Vandaag viel op LinkedIn mijn oog op een wat ouder gelinkt artikel: Alleen sukkels hebben het druk. Dit zette me aan het denken. Ik ben namelijk altijd bezig, maar heb het eigenlijk nooit druk. En wat is dan mijn sleutel er in? En wat is daar de trade off van?

Ik kwam er voor mezelf achter dat ik van de genoemde punten bij 5x focus best veel voor elkaar krijg, waarbij het creeeren van concentratie voor mij het moeilijkste obstakel blijkt. Nu met een hersenschudding lukt het eigenlijk prima, als ik teveel wil met mijn hoofd word ik vanzelf gestraft. En dat is nu eigenlijk best fijn. Die concentratie neem ik dus hopelijk mee uit deze ellende!

Maar mijn actieve leven is dus iets waar ik geen last van heb in de zin van druk en wat ik prima voor elkaar krijg. Ik sport veel, werk, doe commissie werk, ben trainer, schijn te helpen in het huishouden en heb een uitgebreid sociaal leven. En niet meer tijd dan anderen. En mensen vinden me ook nog aardig, merk ik nu. Als ik kijk naar het afgelopen jaar heb ik vooral keuzes moeten maken (hier en daar wat geholpen) door me uit te spreken over wat ik wel/niet leuk vind.

Als ik dan kijk wat het me nu, nu ik gewoon geen klap kan doen, gebracht heeft de afgelopen jaren ben ik uiteindelijk vooral die dingen gaan doen die ik belangrijk vind en dat is minder dan dat je vooraf bedenkt. Less blijkt echt more in je kwaliteit van leven. Het belangrijkste wat ik ben toe gaan passen is voor mij: geven zonder iets terug te verwachten, pure relaties met mensen,  duidelijke structuur, geen overwerk.

Dit lijken hele rare keuzes in de wereld waar alles maar meer, meer, meer lijkt te moeten zijn. Maar zodra je je gaat afvragen wat dat meer dan is en je brengt, dan is dat vaak best leeg. Terwijl wanneer ik bovenstaande structuren nastreef en mijn leven zo insteek blijkt het leven veel meer te geven en… blijkt de zoektocht naar leuk werk niet een zoektocht naar leuk werk, maar gewoon een speurtocht naar een fijne balans tussen werken en niet werken. Blijkt sport een onderdeel van de balans. Blijkt thuis zijn een haven van rust. En blijken vriendschapsrelaties best diep te gaan en veel meer te geven dan een maatje om een biertje mee te drinken…

Vast heel simpel, maar de waarde is voor mij behoorlijk opgeschoven van alles en ik kan dat nu, hoe krom ook, best wat benoemen… Het wordt vast nog helderder. Ik vraag me alleen nu wel af, waar velen zich toch soms druk om maken? Inclusief mezelf… Naja, we gaan het zien. Ik ga weer op de bank liggen.

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: