Veel moe zijn

Zo de hele dag door probeer ik wel e.e.a. op te pakken en te trainen om weer de oude te worden, maar het valt me op dat er toch elke dag weer een vermoeidheid over me heen hangt. Die kende ik niet voor het ongeluk.

De vermoeidheid is niet zozeer fysiek, dat gaat eigenlijk wel prima, maar is met name mentaal. De laatste dagen fascineert het hoofd me mateloos. Vandaag ook weer: beetje gefrustreerd doen (for no reason) en dan wat mopperen en hatsaa… Misselijkheid, wat licht en weer even rustig aan doen om de boel weer te normaliseren.

Qua bewegingsactiviteiten zag ik weer wat progressie: weer wat langer geroeid, wat intensiever ook en daarnaast zowel even gefietst als op de hometrainer gezeten bij de sportschool. Daar ben ik wel blij mee. Ook voelt de nek niet aan alsof er een terugslag is, maar dat het eigenlijk wel wat beter weer gaat. Das fijn!

Langzaamaan komt ook in mijn omgeving het besef dat het allemaal toch wat heftiger was/is, dan dat het eerst leek of geschetst werd. Hoe dan ook; dat is toch wel confronterend eigenlijk. En tegelijkertijd merk ik dan ook gelijk dat ik wel de ruimte heb om weer fit te worden. Een collega zei het vandaag weer treffend: positief blijven en kleine stapjes :). Nou, dat lukt aardig en soms moet er dan wat frustratie uit. Prima. Kan ik daarna weer door :).

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: