Verzachtende omstandigheden, onwijs tof eigenlijk

Gisteren was voor vele van de leden van CS030 (m’n fietsclubje) een dag van het hoogtepunt waar ze lange tijd naar toe hebben gewerkt. Een Maratona fietsen of een Marmotte… Iets wat uiteindelijk iedereen voor zichzelf doet, maar waar ik als trainer bij CS030 wel een klein beetje aan mee heb mogen werken. Althans, dat denk ik dan graag. Of anders: het helpt me wel de dag lekker door op de bank… ;). Dus, LAAT ME!

Inmiddels twee jaar geleden was ik met een hele grote groep afgereisd naar de Dolomieten voor de Maratona en deze grote exodus betekende voor CS030 een nieuwe weg in het aanbod. Een zogenaamd Cyclo programma. Oftewel: veel duurritten in variabel tempo en veel blokken om sterker te worden. One way or another sta ik daar wel een beetje van aan de basis en dit jaar heb ik die basis mede mogen uitbouwen. Als je het dan samen ziet komen in een hele rij onwaarschijnlijke prestaties op ieder niveau dan is dat een groot compliment voor de club en het steentje dat ik daar aan heb bij mogen dragen.

Daarnaast heb ik ook nog wat zielen mogen bevlekken in wat Ardennen weekenden. Als hoofdtrainer routes uitwerken, trainingen bedenken en dat uit laten voeren… En dan ook nog als trainer in een ander weekend met “beginners” op stap. Ik begin daar dan aan, omdat ik het superleuk vind om te orakelen over omhoog lopende wegen… Of nog liever omlaag lopende… En dan sta ik daar lekker in mijn sas kennelijk mensen op dwaze ideeen te brengen en een gevoel van “yes we can” te geven. Super toch? Gisteren hielp me dit echt wel stiekem de dag door. Dus mensen, BEDANKT! En sorry voor de uitputtingsslag, dat had ik er toch ook wel een beetje bij verteld?

Het deed me ook denken aan mensen die wel eens weerstand bieden aan de trainingsautisten (ik) en trainingsautisten die daar dan weer wat van zeggen (ik ook). Kortom: werken volgens een schema of niet? In de basis doen we bij CS alles gestructureerd, dat streven we na, zo kom je tot een verantwoorde wijze van samen beter worden. Enfin, zit heel wat achter, maar in de basis botst dat wel eens met het beeld dat dingen vooral “leuk” moeten zijn. En “leuk” wordt dan niet echt geassocieerd met trainen. En zo zitten we altijd in een mooi spel van welles/nietes, hard en zacht fietsen, branie en poeslief, lijden en genieten, etc. Prachtig… Maar het deed me bovenal het volgende realiseren: iedereen had er simpelweg niet gestaan zonder de ander en zonder het doordachtte trainen en zonder de branie. Als we van alles maar een klein beetje al oppakken en patronen doorbreken, worden we al beter en doen we onwaarschijnlijke dingen (hoe leg je anders de goudoogst uit in de Marmotte bijvoorbeeld?) en stiekem is dan iedereen trots. Of je nou denkt dat je getraind hebt, of denkt dat je maar wat gedaan hebt… 🙂 Dat kleine stukje buiten de comfortzone hebben we allemaal verkend.

Ik ga, zodra ik weer kan en mag, hier weer lekker mee door! Hopelijk lukt het met mijn brakke harses op dit moment om ook nog eea te bedenken. We zullen zien. Net had ik al moeite met even een papiertje scannen voor de rechtsbijstand. Als het lukt om eea te bedenken dan komen er weer idiote dingen voor datamangement en trainen voorbij. Afzien gegarandeerd met me :).

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: