Wandelen, ik snap er de ballen van…

Mijn leven speelt zich op dit moment af in een beperkte actieradus. Lees: een kilometer rondom het huis. Rondom dat huis moet ik dan wandelen om herstel te bevorderen. En dat is nou net iets wat ik niet begrijp.

Ik heb hier rondom ons huis best een leuke omgeving om te wandelen, het centrum is dichtbij, het stadspark ligt om de hoek, ik woon vlakbij het water, etc. Genoeg variatie! Maar vandaag betrapte ik mij al op de complete aversie die ik eigenlijk heb op het maken van een wandeltocht. Iets wat al mijn hele leven met Yvonne niet bevorderlijk is voor de onderlinge gemoedstoestand. Yvonne vindt het namelijk geweldig.

Ik merk dat het voor mij niet snel genoeg gaat. Of dat denk ik dan maar, ik verlies in elk geval vrij snel mijn interesse en verlang al na 3 stappen naar het kopje koffie wat ik mezelf maar al te graag beloof. Waar ik bij wielrennen nooit verveeld raak bij dezelfde rondjes met loodzware trainingen of gewoon zo… Bij wandelen ben ik al uitgeplugd in een minuut. Kan iemand mij vertellen hoe dit werkt?

Vooralsnog plukt Yvonne er nog wel even de voordelen van denk ik, want ik heb een discipline om dit goed te blijven doen. Maar het kost me wel e.e.a. aan trappen onder de kont. Die ik mezelf prima kan geven (figuurlijk). Het verlangen naar het eerste rondje op de fiets is echter groot, heel groot… Ik denk dat het wel gezond is eigenlijk :).

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: