Auw!

Vannacht schoot het er in bij mijn schouder op een totaal niet verwacht moment, ergens tijdens mijn slaap en het draaien. Ik was meteen wakkeer en ging door de grond van de pijn. Ik wist even niet waar ik het moest zoeken.

Met allemaal onaardigheden heb ik Yvonne wakker gemaakt, kwamen er nog meer onaardigheden en uiteindelijk reageerde (rond 12u) de fysio op een berichtje. Zo’n chemische roze smartie er in, warme compres en proberen te slapen… En zo deden we. Ik was nog steeds onaardig, omdat ik niks met mijn arm kon zonder pijn en me enorm zorgen maakte. Ik ging ook meteen twijfelen, was alles voor niks geweest of viel het wel mee? Wat was het uberhaupt?

Nadat de smartie zijn werk ging doen, kon ik uiteindelijk de slaap weer vatten. Helaas was dit bij Yvonne niet het geval. Na uiteindelijk redelijk geslapen te hebben, zat ik vanochtend weer bij de fysiotherapeut. Achteraf moest ik wel lachen… Ik verging van de pijn vannacht, bij de fysio hoor je aan dat er ook een logische vorm van hypochonder gedrag is en dat dit in een normale situatie een gewone stijve nek zou zijn… Even behandelen en klaar. Pff, wat een opluchting.

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: