Cut the crap

Wat ik merk, de laatste dagen, wat verandert is… Is dat ik veelal wat moet zoeken naar woorden, maar ook dat ik als ik die woorden eenmaal heb ik ze ook gewoon uitspreek. Say what?

Voorheen had ik vaak een voorbehoud op het zeggen van dingen. Het voorbehoud was dan veelal omdat ik dacht dat ik het niet kon zeggen of omdat ik het niet durfde of whatever… Sinds ik gevallen ben en gewoon wat op de bank heb gelegen, maar vooral rustig beschouwend moet leven om uberhaupt beter te worden… merk ik dat het luisteren vrij scherp is. En wat me dan opvalt is dat mensen vooral onderling heel veel poep uitspreken. Die poep heb ik gewoon geen zin meer in. Het zorgt er m.i. voor dat je wegblijft bij waar het werkelijk om gaat in een gesprek en dat is hartstikke jammer.

Ik merk ook dat ik, doordat ik nu vaak gewoon uitspreek wat ik zie en denk of me afvraag… Dat iets wat ik allang wist, echt een bijzonder lastig ding is… Namelijk dat mijn hoofd snel veelal onbegrijpelijke verbindingen kan leggen, die vaak wel hout snijden, maar pas na langere tijd. Dat ik snel verbindingen leg wist ik al, maar dit sprak ik dan soms wel/soms niet uit of kwam er met dermate veel onzin uit dat het nergens meer over ging.

Voor mij is nu de uitdaging om een modus te vinden waarin ik het de crap blijf cutten en me er anders niet mee bezig houdt en… dat ik vooral zacht op de mens blijf, maar wel de dingen blijf delen. En ik gun de rest van de wereld dit eigenlijk ook wel… beetje minder politiek geleuter, beetje meer gewoon doen, wat meer bij jezelf en niet bij een ander zoeken en je gewoon uitspreken. Soms voel je je rete eenzaam, klopt, maar die mensen die je om je heen hebt heb je wel werkelijk contact mee. Zonder voorbehoud. En je houdt kostbare tijd over.

 

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: