Een compliment

Dat je de wenkbrauwen doet fronzen.

Gisteren ging ik even op visite en bij de lift in de flat waar ik moest zijn, stond een dame die wat minder mobiel was met een scootmobiel. Ik vroeg haar na het groeten: “Kan ik een deur of iets dergelijks voor u open houden?”. Dit doe ik altijd, ik vind het normaal… De vrouw bedankte vriendelijk en voegde er aan toe: “U bent de eerste Nederlander die ik dit hoor vragen…”.

Ik stond perplex. Ik vind het normaal om mensen te helpen als hier een mogelijkheid is of dat dit handig lijkt, maar kennelijk, is dat uniek. Is het dan ook uniek dat ik eerder, wandelend, ook een scootmobiel tegen kwam die de weg vroeg en die ik even hielp met keren door middel van aanwijzingen? We mogen toch hopen van niet…

Vandaag liep ik over een trottoir en ik zag een dame aankomen met nogal wat bagage… Ik maakte duidelijk ruimte, zodat we gewoon normaal konden passeren. De glimlach en het oprechte goedendag was mooi.

Ik verbaasde me er vandaag oprecht over, dat het kennelijk al te veel is in ons “sociale” land waar we “naar elkaar omkijken”. Dat kleine dingen als wat ruimte voor elkaar maken, elkaar de hand toereiken en geduld voor elkaar opbrengen kennelijk totaal ongewoon zijn. Hoe arm zijn we dan eigenlijk?

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: