Het lichamelijk kompas

Gisteren zat ik weer muurvast in het lijf en vandaag kon ik daarmee alweer hard aan de slag. Ik roep altijd dat lichaam en geest één zijn en dat je beiden op orde moet hebben om te kunnen komen tot topprestaties in welke vorm dan ook. Daarnaast kan het elkaar ook beïnvloeden… Zo zat ik gisteren lichamelijk vast en speelde de hersenschudding op.

De afgelopen dagen zat ik mij om kleine en grote dingen druk te maken, dit stapelde zich onbewust bij me op en kwam vanochtend tot een hoogtepunt bij de eerste keer dat ik met een maatschappelijk werkster aan tafel zat. Daarnaast liep ik vanaf zondag lichamelijk muurvast… En had ik gisteren nog een potje hoofdpijn ook. Zowel lichaam als geest gekookt tot het hoogtepunt, waarbij het lichaam me gisteren duidelijk vertelde dat het klaar was. De balans was even zoek.

Ik kan nu de balans weer op gaan zoeken voor mijn herstel en dat gaat zeker de nodige tijd nodig hebben. De geestelijke balans heb ik gelukkig de hulpbronnen om me heen en hier ga ik een weg in vinden, lichamelijk ben ik alweer prima op weg geholpen door de fysiotherapeut. Dus de lijn omhoog komt er weer. Simple as that en een uitdaging op zich.

Wat ik nou grappig vind aan dit geheel is dat ik dit nu op schrijf en dan terugkijkend op mijn leven en om me heen kijkend meermalen bij mezelf en anderen zie dat signalen van m.n. het lijf vaak knalhard genegeerd worden of dat mensen denken wel even door te kunnen… Vele lichamelijke klachten worden weggewuifd, we rossen er een pil in en gaan weer door. Of we laten ons weer even recht behandelen in welke vorm dan ook om vervolgens vrolijk de volgende stapel ervaringen in het emmertje te stoppen… Die vanzelf weer een keer overloopt.

Wat helemaal grappig is, is dat diezelfde omgeving en ikzelf ook nu ik weer fit moet worden ook graag zeggen dat ik vooral rustig aan moet doen om beter te worden. Ik kan nu dus “legaal” gaan praten, mezelf laten behandelen en integraal op de rem trappen om de juiste weg weer te vinden naar het juiste herstel bij mij om straks weer gezond te kunnen zijn.

Wat ik me dan afvraag… Wat bezielde mij voorheen (en gaat me straks vast ook weer gebeuren) om niet adequaat op de rem te trappen in andere situaties? En waarom trappen we met z’n allen niet wat vaker op de rem en vinden we het normaal om almaar door te gaan? Voor wie doen we dat? En waarvoor doen we dat? En als we het bij iemand zien, signaleren we het dan en benoem je het bij die persoon?

Voor nu weet ik het wel, ik hoop achter het stuur te blijven, nu en in de toekomst… Niemand heeft er wat aan dat ik halfbakken functioneer, ikzelf nog het minste. Wish me luck :).

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: