Vanaf het begin opbouwen

Voordeel van een knal verwerken in je leven is dat je dingen, gedwongen, weer op mag bouwen. Ik zie daar wel voordelen in voor mezelf. Zo ontdek ik nu wat het is om van de grond af weer wat conditie, kracht en motoriek op te bouwen… En te dealen met klachten, maar dat is niet waar ik het nu over wil hebben.

Wat me opvalt in als wielertrainer (daar kan ik wat over zeggen) is dat velen altijd meteen alles willen. Het is dan de uitdaging om dat vooral af te pellen in kleine behapbare stapjes als trainer. Daarnaast zijn mensen geneigd om te kijken naar dingen als snelheid, wat anderen doen, social media (Strava) en allerlei andere onzin… behalve naar hun eigen meetbare progressie en leven.

Als ik kijk naar wat ik nu zelf doe is elke dag kijken naar de kleine stappen die ik zet. Wat me opvalt is dat ik progressie boek in fietsen (op een stadsfiets) en dat elke week weer duidelijk zichtbaar is. Waar ik begon met 10 minuten op een spinningbike een aantal weken geleden, zat ik vandaag opgeteld in 4 ritten op 40km. Dit alles is stap voor stap gegaan:

De stijgende lijn. Het gaat hier om de oranje balkjes…

Ditzelfde geldt ook voor de krachttraining die ik doe voor mijn andere klachten. Elke keer een stukje zwaarder op het roeiapparaat en nu ook qua omvang elke keer wat meer. En zo ook met krachtoefeningen… Elke keer weer een progressie oefening. Zoals Rome niet in 1 dag gebouwd is, zo gaat dat ook met mijn wederopstanding.

Als ik dit in mijn fietsen bekijk dan is het eigenlijk ook zo gegaan, maar in het begin had ik geen idee… Eigenlijk heb ik het afgelopen jaar voor het eerst echt gericht getraind volgens een plan. Dit betaalde zich uit in een procentuele groei van vermogen bij omslagpunt van zo’n 20%, waarbij ik vanaf januari elke keer een stapje erbij stapelde om het lijf te prikkelen progressie te maken. De basis bestond hier echt uit rustig fietsen en rust. Althans, zo had ik het voor ogen.

Wat ik nu merk, nu ik mezelf weer mag oprapen, is dat wanneer ik stress heb dit een negatieve invloed heeft op alles wat ik doe: de nek gaat vast zitten, het bewegen gaat voor geen meter, ik word beroerd, ik slaap voor geen meter en ga zo maar door. Wanneer ik weer balans gevonden heb kan ik weer verder met opbouwen en ga ik me weer beter voelen. Ik ga letterlijk 1 stap achteruit en vervolgens 2 vooruit en soms voelt het als 5 stappen achteruit en 6 vooruit…

In de weg naar de Marmotte had ik ook zo’n voorval. Op een gegeven moment neigde ik naar overtraining, ik bemerkte dat ik niet meer progressie boekte. Sterker, ik ging gewoon achteruit. Mijn testen wezen dit uit. Een bezoek bij de sportarts bracht helderheid. Een verhoogde bloeddruk, een blik op het schema en een blik op mijn leven naar het sporten brachten de conclusie: tja, emotioneel heb je een bak te verwerken… Wat dacht je van die harde blokken vo2max even laten voor wat het is en wat meer op sweetspot en ftp trainen en dan vooral sweetspot? Een verhelderend moment, en hoewel het volledig valide is, voelde het even kut. Wetende dat overtraining vergelijkbaar is met burn-out en alles op elkaar in grijpt in je leven is het prima valide, maar je bent geneigd om gewoon HARD te trainen. Dus ik dacht 2 stappen achteruit en misschien 1 vooruit? By the way: ik trapte wel de vermogens die ik voor goud moest trappen en zat voor het eerst qua aerobe drempel dermate goed dat ik niet hoorde dat ik meer duur moest trainen… Voor het eerst na 5 jaar fietsen…

Met alle stapjes die ik nu zet, en alle kwartjes die ik in mijn herstel hoor vallen… Begin ik me nu eindelijk steeds beter te beseffen wat goed voor me is om mijn eigen doel te bereiken. Ik doseer mijn dingen, pak steeds meer rust wanneer nodig, krijg soms een rekening gepresenteerd, pak dan weer de stijgende lijn, het wisselt zich af… En ik kan met meer rust nieuwe middelen bepalen om de volgende stap voor mezelf goed te realiseren. Stap voor stap, rustig aan om weer mijn beste zelf te worden.

Toen ik na het bezoek aan de sportarts daadwerkelijk deed wat hij zei voelde ik me eerst kut qua fietsen, maar wel bevrijd in mijn hoofd. Ik had een missie in mijn weg naar de Marmotte. Na een paar weken fietsen volgens het nieuwe regime kwam mijn laatste test in zicht, 2 weken voor de Marmotte. In die test heb ik mijn allerbeste vermogens ooit weggestampt. Ik wist niet wat ik zag, ik was apetrots en heb in levende lijve mogen ervaren wat het was om eens gericht rustiger te trainen. Na die test ging ik de taper in met de wetenschap dat er weinig meer mis kon gaan… En toch ging er iets mis. De avond dat ik VO2Max blokken weg had gefietst die ik nog nooit had gehaald, eindigde net even anders… Van fitter dan ooit, naar brakker dan ooit in 1 seconde.

Maar goed, om niet in mineur te eindigen. In mijn trainingen en om mij heen hoor ik van heel veel mensen dat ze harder moeten en willen trainen. Ik ageer daar tegen. Niet zozeer tegen het harder trainen, daar ben ik zelf ook niet vies van, maar wel tegen het harder trainen omdat het lijkt dat dat moet zonder dat je zelf meetbaar weet wat je werkelijke progressie is. Daarnaast is hard trainen van directe invloed op hoe je verder door je leven heen hobbelt en hoort bij hard trainen ook een duidelijk rust-regime in een druk leven. En werken is dan geen rusten, enkel een andere vorm van stress. En vaak… als men denkt dat het harder moet… is de conditionele basis nog niet eens op orde. Een conditionele basis die maar wat van is, wanneer je echt goed wilt worden.

Ik leer mijn lessen op het moment in een rap tempo… En zal er in wat voor vorm dan ook wel weer scherp op komen te staan ;). Ik hoop dat anderen er wat aan hebben om gebalanceerd de beste ik te vinden.

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: