Zen op de fiets

Yes, ik ben lekker zen op de fiets! En dat vind ik superfijn. Ik hoor en zie vaak angst bij mensen om me heen na een naar voorval. Ik heb dat zelf ook gekend de eerste ritten en nu kan ik nog steeds schrikken. Dat zal ook wel blijven en mag slijten…

Wat me bij mijn fietsen nu erg opvalt is dat ik probeer nog defensiever te rijden. En aangezien iedereen fouten maakt, noem ik het proberen. Het valt me op dat mensen, en dan vooral fietsers, onbewust vaak voorrang nemen en dit zorgt bij mij elke keer weer voor een schokje… Ik kan me dan van mijn ongeluk niks herinneren, maar gezien de feiten kun je niet voorzichtig genoeg zijn. Zeker omdat je zo kwetsbaar bent.

Wat ik ook niet begrijp, voor alle fietsers, is dat we met z’n allen zonder helm fietsen. Ik doe dit op de stadsfiets ook weer, maar ga dit toch maar wel veranderen. Dat ding, wat niet eens vervelend zit als je een goede koopt, heeft mijn leven voor de volle 100% gered. Met complimenten van de politie, omdat ie kennelijk heel goed was… Wat ik helemaal niet begrijp is dat je dan sportfietsers tegen komt zonder helm. Met sporten breng je wat procesjes in je lijf op gang en introduceer je oa. vermoeidheid, wat de kansen op ongelukken vergroot… Best eigenwijs, om zeker dan, nog zonder zo’n onding te rijden.

Bovenstaande zijn wel zo’n beetje de belangrijkste dingen die me nu wat doen. Voor de rest ben ik zelf vooral zen en ontzettend blij dat ik weer mag en kan peddelen. Dat ik nu wat vaker rem, wat langer stil sta, mensen voor laat gaan, wacht tot ik echt voorrang krijg… en soms een beetje schrik… Ach ja, daar wordt niemand minder van. Ik hoop alleen dat er geen ongeluk voor nodig is, om dat besef te krijgen ;).

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: