Drivers seat

Het bevalt me om steeds meer in de drivers seat van mijn leven terug te komen. Het is een teken van herstel. Geeft rust en structuur en maakt daarmee ruimte voor nieuwe stapjes. Dat is prettig. Daarnaast is het keihard nodig wanneer je iets overkomt, want in mijn beleving is er vrij weinig begeleiding in revalideren/herstellen als je er niet zelf om vraagt of naar zoekt. Er is wel begeleiding, dat is echter vooral gericht op delen van het geheel…

Om mezelf te prikkelen in mijn herstel en om er achter te komen wat allemaal wel en niet kan heb ik vorige week besloten een schema te maken waarbij ik elke 2 weken extra tijd pak om op mijn werk aanwezig te zijn en dingen te doen. De dingen die ik nu doe zijn vooralsnog vooral even zelfstudie, aangezien ik daar toch nog wel een lijstje in had, maar daarmee ben ik dus wel veel aan het computeren, leren, lezen, alles… En dat gaat goed! Naast dat ik mezelf prikkel heb ik nu ook gewoon duidelijkheid voor alles en iedereen op dit vlak en geeft het ruimte om naar de toekomst te kijken. En zo kom ik langzaam aan steeds meer in een prettig ritme.

Ik merk na de opvoering van taken dat ik mezelf ook nog kan verliezen in dingen waar ik mee bezig ben. In dit geval gelukkig nog ten positieve, want niet over de rand, maar bij het klussen aan mijn fietsen was ik dermate enthousiast dat het wel de nodige energie kostte (en gaf) en ik per saldo uiteindelijk voldaan moe was. Echt moe. Goed om te weten, want dat betekent voor mij dat het kan, maar ik nog niet alles kan wat ik daarna ook nog bedenk. Tijd voor wat structuur dus om alles te blijven bevorderen.

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: