Boekkie!

De edele kunst van not giving a fuck leest lekker weg en is lekker down to earth. Niet onwijs vernieuwend voor mij, maar de moeite waard!

Ondertussen gaat het goed met me, elke dag stapjes, steeds weer wat dichter bij een moment waarvan je kan zeggen… Volgens mij was dit het. Maar goed, dat roep ik inmiddels ook alweer een tijdje. Ik schrijf niet meer elke dag, enerzijds omdat ik het niet meer nodig heb, anderzijds omdat hetgeen waar ik het liefste over zou schrijven even niet kan. Dus ach, dan maar niet he? Jullie ook blij, of niet, maar dan mag je me altijd vragen hoe het gaat…

Ik zit inmiddels redelijk in een tweewekelijks patroon: goede week, slechte week, goede week, slechte week… De slechte week is meestal wanneer ik de uurtjes op het werk weer wat opkrik en daarin het liefste blijf doen wat ik ook in een normale situatie zou doen. Dat is dan soms teveel, en dan stort de wereld even in. Vervolgens slaap ik er een weekendje over, begin ik weer met de maandag en blijkt het weer mee te vallen en kan ik toch wel weer alles. Eigenlijk een soort van trainen dus he… Nou mooi, dat dus! En zo kom je steeds een stapje verder. Niet zeiksnorren, maar accepteren en handelen.

Op naar de volgende blog. Geen idee wanneer…

Reacties zijn rijkdom!

%d bloggers liken dit: